Για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου

ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Η χούντα δεν τελείωσε το ’73

«Κάθε γεγονός υπάρχει στο παρόν. Είτε το θέλουν τα σχολικά μνημόσυνα και οι επίσημες στολές, είτε όχι. Και το Πολυτεχνείο παρέμεινε παρόν για το λόγο ότι εξέφρασε μια γενιά (όχι όλη, όχι καν το μεγάλο μέρος της, αλλά ασφαλώς το πυρηνικό της κέντρο) που δεν θέλησε να υποκύψει, ακόμα κι όταν πολλοί από εκείνους που πήραν μέρος, είτε ως πρωταγωνιστές (μερικές φορές εκ των υστέρων) είτε απλώς ως ιδιοκτήτες νομίμως αποκτηθέντος ιστορικού εγχειρήματος, το ενέταξαν στην καθημερινότητα των εμπορικών συναλλαγών, επιθυμώντας επί πλέον σφόδρα – για εκδίκηση ή μόνο από ενοχή – να διαγράψουν τις οξείες επαναστατικές γωνίες του. Τι περίεργο πράγμα όμως που είναι η ιστορία! Εκεί που ενταφιάζουν βαθιά τα πτώματα μιας ενοχλητικής εποχής – όπως έγινε και με τις ήττες και τα πτώματα του εμφυλίου – κάποιοι «Κυνηγοί» βλέπουν τους νεκρούς να βρίσκονται παρόντες ως τρόμος και απειλή, να συναρπάζουν τις νέες εποχές και να δείχνουν πιο ζωντανοί από τους εν ζωή νεκρούς. Κι έτσι ιδέες ταριχευμένες στα επίσημα εορτολόγια, μουσικές μετατρέψιμες σε συνάλλαγμα και φόροι τιμής που έχασαν την τιμή τους, ξαναπαίρνουν τη ρεβάνς˙ οι ηττημένοι δεν παίρνουν βέβαια θέση νικητή, αλλά ωστόσο εκδικούνται με τον τρόπο τους και ξαναγίνονται πρόσωπα του δράματος, το οποίο παίζεται σε τριακοστή όγδοη προβολή αλλά ανανεώνεται σαν να είναι η πρώτη. Είναι αυτό το μυστήριο με τα μεγάλα γεγονότα. Έχουν ένα περίεργο πείσμα και μια εμμονή να νικήσουν. Ακόμα κι αν δαπανήσουν λίγες, μερικές ή πολλές δεκαετίες προσδοκίας.

Ωστόσο δεν είναι οι λέξεις, ούτε οι πιο ειλικρινείς, που αναπλάθουν το παρελθόν. Και κυρίως δεν μπορούν να αναστήσουν ιδέες ενταφιασμένες. Δεν είναι οι ρητορείες που κάνουν εφικτή μια λύση. Ούτε τα αγάλματα, οι πόζες, οι παρελάσεις που αποκαθιστούν τη μνήμη. Είναι οι παλλόμενες χορδές των πραγμάτων και οι επίμονοι υπερασπιστές μιας νεότητας που παραμένει ένθεη. Προετοιμάζουν και τα μεν και οι δε, τη Γένεση, αδιαφορώντας για το αντίτιμο που πρέπει να πληρωθεί, του φόβου, της χλεύης, των διαψεύσεων, ακόμα και για το αίμα, προς χάρη μιας μοναδικής ελπίδας. Αυτό αρκεί.»

Θανάσης Σκαμνάκης, 13/11/2011

Το νόημα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου φαντάζει πιο επίκαιρο από ποτέ. Τότε ήταν η χούντα των συνταγματαρχών, τώρα είναι η χούντα του μαύρου μετώπου ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ με την υποστήριξη των τραπεζιτών και των εργοδοτών. Τότε ήταν ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός που κινούσε τα νήματα, σήμερα είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση και το κεφάλαιο. Όπως και τότε, όρος επιβίωσης ήταν η ανατροπή του καθεστώτος, έτσι και σήμερα, η σύγχρονη δικτατορία των αγορών και των τραπεζών σε πλήρη σύμπλευση με τα εργοδοτικά συμφέροντα και την Ευρωπαϊκή Ένωση, πρέπει να ανατραπεί για να πάρουν πίσω οι εργαζόμενοι το μέλλον και την αξιοπρέπειά τους.

Συμμετέχουμε στην πορεία την Πέμπτη 17/11 στις 18.30 στην Τρίπολη.

και συνεχίζουμε τον αγώνα ενάντια στα νέα χαράτσια (τέλος ακίνητης περιουσίας):

ΟΛΟΙ στην Ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση Λεβιδίου την Κυριακή 20/11 στις 18.00 στο Φιλοτεχνικό σύλλογο

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s